اینکه نکند هستی ات نباشم
...
معجزه ی چشم های تو
معجون ِ آرامش و ترس است
=============================================
خط قرمز تمام نوشته هايم
اسم پر خاطره ايست
که سال هاست
کنج خلوت دفترم
پشت هزار برگ تنهايی ام
پنهانش کرده ام ...
تا مبادا
تکرارش،
تمام دفترم را به آتش بکشد ...
=================================================
نقشههای من جنوب ندارند
همیشه
هر چه خاطره است
از دریای شمال به این خانه میوزد
( چطور میشود ...یک تابستان...یک غروب...یک ساحل...یک نگاه ...یک آغوش...بشود دنیای یک آدم؟ )
==================================================
نگاهِ تو چه زود اوج می گیرد!
تمامِ تنهایی ام،
شعر می شود،
و ذوق شاعری ام کور!
نه فالی می ماند نه قهوه ای،
و نه هیچ آواز عاشقانه ای!
نه عشقی می ماند نه نفرتی،
و نه هیچ آوای شبانه ای!
... نه نوری می ماند نه حسرتی،
و نه هیچ خواستن دوباره ای!
======================================
همین که
به شانه هایت تکیه دادم
فرو ریختم
حقم بود
تکیه بر باد دادن
عاقبتی جز ویرانی ندارد ... !
=====================================================
چَـــــــــــشـــم هـــایـــتـــ
بــــــــرایـــــــــم
مثل همـــــیــــــن
خانــــــه ی مادر بــــــزرگ اســـــت
هــــــــــزاران در هزار
قــــــــصه دارد....
==================================================
باور کنید دیگر نمیتوانم
دستِ کسی را که یک بار رها کردهام،
دوباره بگیرم
او
تا ابد در حالِ سقوط در من است.
=====================================================
محبوب من !!!
این شعرها را با مهر بخوان
کسی که هر شبِ خدا
با خیالِ تو خوابیده
چیزی جز حقیقت نمیگوید..
=================================================
جنگِ با تو
می تواند از پیراهنت شروع شود
دکمه از دکمه ات را
به قصدِ از پای در آوردن سربازانِ انگشتانت
از هم باز می کنم
تا یکه و تنها ،
بر اقلیم تن ات پادشاهی کنم
---
=================================================
دکترها اسمش را گذاشته اند : " کما "
چند ماهی است گرفتارش هستم
بین خودمان بماند
چند ماه پیش خوابش را دیدم
در کوچه پس کوچه های رویا گمش کردم
... تا پیدایش نکنم ، بیدار نمی شوم
=================================================
چند ساله شده ای؟
در زوال روشنایی
در از دست رفتنِ امید
در اتاقی که
تنها کُمُدش سهم تنهایی هایت بود
وقتی میان لباسها...
لباسهایی که هیچ کس درونشان نبود
آستین های خالی از دست را
بر موهایت میکشیدی
و غصه هایت را
... روی شانه های خالی از احساسشان
زار میزدی...
چه کردی؟
در تاریکی
در تنهایی تختی که
گرمای نفس هایی میان موهایت را
کم داشت؟
چقدر از دست رفته ای
در انتظار کوبیده شدن این در...
به امید چشم بر هم گذاشتن
در آغوشی که
شمارش روزهایت را
برای از راه رسیدنش
گیج شده ای...
.
.
.
چند ساله شده ای که اینهمه از دست رفته ای؟
==========================================================
می شود در همین لحظه
از راه برسی و
جوری مرا در آغوش بگیری/
که حتی عقربه ها هم
جرات نکنند
از این لحظه عبور کنند؟؟؟
و من به اندازه ی تمام روزهای
کم بودنت/
تو را ببویم و
... در این زمان متوقف/
سالها در آغوشت زندگی کنم/
بی ترس فردا ها...
=================================================