خیز برداشته‌ام به‌هوای بهار
حال آن‌که هنوز
هزار زمستانْ پیشِ روو دارم.

 

 

دل به دلم که ندادی ، پا به پایم که نیامدی ، دست در دستم که نگذاشتی
سر به سرم دیگر نگذار که قولش را به بیابان داده ام ...

 

بیا رووی ریل
بخوابیم
.
.
.
.
.
.
اینگونه مرگمان تیتر می شود

 

 

ساعت ها را به عقب باز می گردانم ، شاید ثانیه ای که تو را در اعماق آن یافتم باز هم از پسِ دیدگانم بگذرد .

ساعت ها را به عقب که باز می گردانم لحظات کهنه ای را خواهانم که تو مرا در آغوش خود غرق می ساختی و بوسه ای را ، محض شادی ، بر گونه هایم ...م...ی کاشتی .

دیگـــر می دانم که ساعت ها به خوابی عمیق فرو رفته اند چرا که تکراری از آن ثانیه ها برایم میسر نیست ...

حتی ثانیه شمارها هم هراسیدند در آن هنگام که تو آغاز شدی و هر کدام سریع تر از رقیبانشان خویشتن را به مرگ دعوت می کردند .

نفس هایم را عمــــیق سر می دهم ...

به وضوح نمایان است که امیدی نیست بر تکرار ثانیه های شیرین و بی مثال با تو بودن !!!
 
 
 
از سکـــوتــم بتـــرس ...!


وقتــی که ساکـــت می شوم ...


... لابـد


همــه ی درد دل هایــم را


بــرده ام پیش خــــدا...
 
 
 
 
درها و پنجره ها را بسته ام ولی...
هنوز سردم است...
یا تو رفته ای، یا.........................
نه... گزینه ی دیگری نیست،
حتما تو رفته ای...
 
 
 
دست به دامن خدا که میشوم...

چیزی آهسته درون من به صدا میاید که: نترس!

از باختن تا ساختن دوباره…

فاصله ای نیست…